Kişisel gelişim kitapları üzerine..




Tıpkı şimdilerde yeni yeni akım haline gelen dizüstü edebiyatının ürünleri gibi; cicili bicili kapakları olan, arkadaki tanıtım yazısında esprili ve yavan bir dil kullanan, fiyatı hemen sağ altta kocaman, kalın rakamlarla gözümüze iliştirilen kitaplara güvenmem. 
Söz gelimi; yapım aşamasında, yazarının zihninde “Anlatmak istediğimi nasıl gereksiz kelimelerle süsleyip, fazladan sayfa doldurabilirim?” sorusunun yattığı bariz olan bu tür kitapların okuyucuya iletmek istediği mesajı kendi üslubumla tarif edecek olursam, şöyle ki;
Sevgiliniz mi terk etti?  - Yenisini bulursunuz!
Kirayı mı ödeyemiyorsunuz? - Amaan satmışım anasını!
Patronunuzla mı tartışıyorsunuz?  - İşinizi değiştirin! 

gibi.
Bu kafada yaşayan insanları gerçekten merak ediyorum. “Hayatı en kestirme yoldan nasıl atlatırım?” uyanıklığının sırrını çözdüğünü iddia eden güruh; bana bu kafaya nasıl eriştiklerini bilahare anlatırlarsa memnun olurum.
Bu Amerika merkezli, aptal kitaplar; benim ülkemin sözde kapitalistlerinin el kitabı olmuştur. Hani şu gün içinde ellerinde gezdirip, okuyormuş ayağı yapanlardan söz ediyorum. Eğer iyi bir okursanız, bu kitapları açar bakarsınız ve bir sonraki cümleyi tahmin edebilmenizin yanı sıra, toplumun ve eğitim kurumlarının ezbere bağlı olarak dayattığı iyi insan olma ilkelerinden başka bir şey barındırmadıklarını anlarsınız. Asıl ihtiyacımız olan şeyler bunlar değillerdir. Asıl ihtiyacımız olan şeyleri bunlarda bulamayız.
Bakın kişisel gelişim kitaplarını okuyup hayata karşı nasıl durulabileceğini öğrendiğini iddia eden kimseler; Kavgam okuyunca Nasyonalist, Nietzsche okuyunca da Tanrı olduklarını sanacaklardır. Yani hemen hemen bunun sonu yok. Eğer gerçekten birilerinin size; ”İyi düşün, pozitif ol, kendini çok sev, sen çok önemlisin” gibi içi boş, toz pembe hatırlatmalarda bulunmalarına bu kadar ihtiyacınız varsa -cümle sonuna gelmeden önce son uyarı- gerçekten ihtiyacınız varsa sizden bir şey olmaz. 
Kişisel gelişemeyesiceler.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yetişemeyeceksin ama koş!

"Hayatın ne kadar hızlı akıp gittiğinden dem vurmama gerek var mı? Bence kesinlikle yok. Her nefesin bir saniye  insanoğlu; sen hala neden plan kurarsın?" Sanırım kocasam bile ömrümün nasıl da geçip gittiğini bilemeyeceğim. İnsanlar çok karmaşık canlılar, biliyoruz.  Umutlar, göz yaşları, kayıplar, kazançlar, egolar, doğrular, yalanlar, hayallerle besleniyor. Sadece gelecek hayalleri için nefes alan binlerce kişi gösterebilirim ki buna da "yaşama sevinci" deniyor değil mi? Aklım çok dağınık, fikirlerim havada uçuşuyor. Kalbim paramparça, hislerim göğüs kafesimde oradan oraya koşuyor. İnsan ne için yaşar? Göreceli bir soru, tamam! Zaman akıp gidiyor, yaş alıyoruz.  Yaş almak ruha en büyük hakaret bence ama ayak uydurmuş gibi yapmaktan başka çaremiz de yok.  Yetişemeyeceğiz ama koşuyoruz..
Devamı

Söz gümüş müydü?

Daha ne kadar kaybedip daha ne kadar kazanmaya oynarız bilmiyorum. İnsanız. Dünya denen aleme dalıyoruz, batıyoruz, çıkıyoruz. Güne kavuşmaya yaşıyoruz. Bir sonraki güne... "Bugün bitsin, öyle. Bu iş bitsin, öyle. Okul bitsin, öyle. Şuraları gezeyim, öyle. Şuralara gideyim, öyle. Yok efendim şurada çalışayım, öyle. Ama bi' de şununla kavuşalım, öyle. Bir de soyumu devam ettireyim, öyle. Çocuklar büyüsün, öyle. Emekliliğe az kaldı, bekle." Hep; "öyle" kelimesini geleceğe atfediyoruz.  Durun, biraz yaşayalım; lütfen.  Batıp çıkmayı da biliyorum. Eşek gibi biliyorum hem de. Yaşamak derin bir nefes düşün; o aldığın nefes tükeninceye dek yaşamak. Çok sevdiğin yemeği düşün, çatlarcasına yedin ya; öyle. Kavuşmayı da; eşekler gibi biliyorum. Bildiğimi kendime çaktırmıyorum, Allah muhafaza bozulur, o ayrı.  Ömrüm bir bayrak, vallahi bak. Tuttum, sıkıca tuttum, koşuyorum. Zirvede bir sancak olup beni karşılar mısın? Belki rüzgarında beraber sallanırız? Bak...
Devamı