"Kim bilir?"

 Bazı sorunlarla, bazı kişilerle, bazı durumlarla savaşırken aslında iki cephe de bendim hep. Kazandığımı zannederken yine ben kaybettim, kaybettim diye oturup kendimi hırpalarken de yine bir kazancım oldu aslında. Dürüst olmak gerekirse de sadece kendime karşı kaybettiğim için üzüldüm.

 Hayatımı, var oluş nedenlerimi kimseyi mat etmek için heba etmeyeceğimin kararını vereli bir kaç yıl oldu. Yaşlandığımda geriye bakıp gönül rahatlığıyla gülümseyebilmek için bir kaç hayalim kaldı. Bu kadardı işte, hepsi buydu. Herkesin hayali "dünyanın en başarılı insanı", "dünyanın en ünlü insanı", "dünyanın en zengin insanı", "dünyanın en güzel kadını", "dünyanın en etkileyici erkeği" olmak zorunda değil. Önemli olan, tüm bu sıfatları kendi dünyanda toplamayı başarmak. "Küçük şeylerden mutlu olmak" edebiyatı yapmıyorum. Sadece "çok" olan şeylerin bir tatmin noktası olmadığını biliyorum. Her insan büyük bir misyon sahibi olacak değil ya, bunu keşfedince huzur kendiliğinden kapıya dayanıyor.

"Bir kaç küçük hayal daha,
Peşinden koşulacak,
"Ben" olunacak..."

Hepsi bu kadar. Sonrası... Çok sonrası da bildiğimiz gibi işte; torunları yazlığa beklerim, belki bir kursa gidip yağlı boya sergisi açarım, belki kimseciklerin almadığı; eşe dosta zorla vereceğim bir şiir kitabı yazarım, olmadı her yaz bir sonraki kış için salça istiflerim. Kim bilir?


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yetişemeyeceksin ama koş!

"Hayatın ne kadar hızlı akıp gittiğinden dem vurmama gerek var mı? Bence kesinlikle yok. Her nefesin bir saniye  insanoğlu; sen hala neden plan kurarsın?" Sanırım kocasam bile ömrümün nasıl da geçip gittiğini bilemeyeceğim. İnsanlar çok karmaşık canlılar, biliyoruz.  Umutlar, göz yaşları, kayıplar, kazançlar, egolar, doğrular, yalanlar, hayallerle besleniyor. Sadece gelecek hayalleri için nefes alan binlerce kişi gösterebilirim ki buna da "yaşama sevinci" deniyor değil mi? Aklım çok dağınık, fikirlerim havada uçuşuyor. Kalbim paramparça, hislerim göğüs kafesimde oradan oraya koşuyor. İnsan ne için yaşar? Göreceli bir soru, tamam! Zaman akıp gidiyor, yaş alıyoruz.  Yaş almak ruha en büyük hakaret bence ama ayak uydurmuş gibi yapmaktan başka çaremiz de yok.  Yetişemeyeceğiz ama koşuyoruz..
Devamı

Söz gümüş müydü?

Daha ne kadar kaybedip daha ne kadar kazanmaya oynarız bilmiyorum. İnsanız. Dünya denen aleme dalıyoruz, batıyoruz, çıkıyoruz. Güne kavuşmaya yaşıyoruz. Bir sonraki güne... "Bugün bitsin, öyle. Bu iş bitsin, öyle. Okul bitsin, öyle. Şuraları gezeyim, öyle. Şuralara gideyim, öyle. Yok efendim şurada çalışayım, öyle. Ama bi' de şununla kavuşalım, öyle. Bir de soyumu devam ettireyim, öyle. Çocuklar büyüsün, öyle. Emekliliğe az kaldı, bekle." Hep; "öyle" kelimesini geleceğe atfediyoruz.  Durun, biraz yaşayalım; lütfen.  Batıp çıkmayı da biliyorum. Eşek gibi biliyorum hem de. Yaşamak derin bir nefes düşün; o aldığın nefes tükeninceye dek yaşamak. Çok sevdiğin yemeği düşün, çatlarcasına yedin ya; öyle. Kavuşmayı da; eşekler gibi biliyorum. Bildiğimi kendime çaktırmıyorum, Allah muhafaza bozulur, o ayrı.  Ömrüm bir bayrak, vallahi bak. Tuttum, sıkıca tuttum, koşuyorum. Zirvede bir sancak olup beni karşılar mısın? Belki rüzgarında beraber sallanırız? Bak...
Devamı

Kişisel gelişim kitapları üzerine..

Tıpkı şimdilerde yeni yeni akım haline gelen dizüstü edebiyatının ürünleri gibi; cicili bicili kapakları olan, arkadaki tanıtım yazısında esprili ve yavan bir dil kullanan, fiyatı hemen sağ altta kocaman, kalın rakamlarla gözümüze iliştirilen kitaplara güvenmem.  Söz gelimi; yapım aşamasında, yazarının zihninde “Anlatmak istediğimi nasıl gereksiz kelimelerle süsleyip, fazladan sayfa doldurabilirim?” sorusunun yattığı bariz olan bu tür kitapların okuyucuya iletmek istediği mesajı kendi üslubumla tarif edecek olursam, şöyle ki; Sevgiliniz mi terk etti?  - Yenisini bulursunuz! Kirayı mı ödeyemiyorsunuz? - Amaan satmışım anasını! Patronunuzla mı tartışıyorsunuz?  - İşinizi değiştirin!  gibi. Bu kafada yaşayan insanları gerçekten merak ediyorum. “Hayatı en kestirme yoldan nasıl atlatırım?” uyanıklığının sırrını çözdüğünü iddia eden güruh; bana bu kafaya nasıl eriştiklerini bilahare anlatırlarsa memnun olurum. Bu Amerika merkezli, aptal kitaplar; benim ü...
Devamı